ជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីសនៅប្រទេសថៃ: ការចម្លង រោគសញ្ញា និងការព្យាបាលទាន់ពេល

ស្វែងយល់ពីជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីសនៅប្រទេសថៃ និងបរិស្ថានត្រូពិច

ជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីស គឺជាជំងឺឆ្លងបាក់តេរីស្រួចស្រាវពីសត្វមកមនុស្សដែលមាននៅទូទាំងពិភពលោក ប៉ុន្តែមានអត្រាខ្ពស់បំផុតនៅតំបន់ត្រូពិចអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលកម្តៅ និងរដូវភ្លៀងយូរអង្វែងជួយឱ្យបាក់តេរីរស់នៅក្នុងបរិស្ថានបានយូរ។ នៅប្រទេសថៃ រួមទាំងខេត្តស៊ុរ៉ាតថានី និងកោះសាមុយ ការចម្លងកើតឡើងពេញមួយឆ្នាំ ដោយមានការកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ក្នុងរដូវខ្យល់មូសុងចាប់ពីខែតុលា ដល់ខែធ្នូ។

ភ្នាក់ងារបង្កជំងឺគឺ *Leptospira interrogans* ដែលជាបាក់តេរី spirochete ក្រាមអវិជ្ជមានរាងរមួល។ បាក់តេរីបង្កជំងឺនេះរស់នៅក្នុងបំពង់តម្រងនោមនៃសត្វផ្ទុកមេរោគរ៉ាំរ៉ៃ ជាពិសេសសត្វកកេរ (កណ្តុរ) សត្វពាហនៈ (គោ ជ្រូក) និងសត្វឆ្កែអនាថា ដោយមិនបង្កជំងឺច្បាស់លាស់ដល់សត្វឡើយ។ បាក់តេរីត្រូវបញ្ចេញមកក្រៅយ៉ាងច្រើនជាមួយទឹកនោមសត្វ ហើយរស់នៅបានរាប់សប្តាហ៍ ឬរាប់ខែក្នុងស្រះទឹកសាប អូរ ភក់សើម និងទឹកជំនន់ដក់។

យោងតាមគោលការណ៍ណែនាំរបស់មជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រង និងបង្ការជំងឺ (CDC) ការផ្តល់ថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចទាន់ពេលវេលានៅដំណាក់កាលដំបូងជួយកាត់បន្ថយភាពធ្ងន់ធ្ងរ និងរយៈពេលនៃជំងឺយ៉ាងខ្លាំង។ សម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរដែលស្នាក់នៅទូទាំង ១៨ តំបន់នៃកោះសាមុយ ការយល់ដឹងពីផ្លូវចម្លង និងការស្វែងរកការពិគ្រោះយោបល់ពីគ្រូពេទ្យទាន់ពេលធានានូវការការពារសុខភាពដ៏ល្អបំផុត។

យោងតាមស្តង់ដារវេជ្ជសាស្ត្រពី StatPearls leptospirosis clinical review និង NHS leptospirosis management guidelines ការពិនិត្យសុខភាពទាន់ពេលវេលា និងការព្យាបាលតាមស្តង់ដារមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការជាសះស្បើយពេញលេញ។

សកម្មភាពទេសចរណ៍ដែលមានហានិភ័យខ្ពស់នៅកោះសាមុយ

ខណៈពេលដែលការសម្រាកនៅលើឆ្នេរសមុទ្រទឹកប្រៃដូចជា Chaweng, Lamai ឬ Choeng Mon មានហានិភ័យទាបបំផុតដោយសារជាតិប្រៃកម្ទេចបាក់តេរី សកម្មភាពដើរលេងនៅតំបន់ព្រៃភ្នំខាងក្នុងនៃកោះសាមុយបង្កហានិភ័យជាក់ស្តែង:

១. ការហែលទឹកលេងក្នុងទឹកធ្លាក់ធម្មជាតិ (Na Muang និង Hin Lad): អាងទឹកធ្លាក់ធម្មជាតិនៅកោះសាមុយប្រមូលទឹកហូរពីជម្រាលភ្នំព្រៃដែលមានសត្វកណ្តុរព្រៃរស់នៅ។ ការហែលទឹក លោតទឹក ឬមុជក្បាលក្នុងទឹកសាបទាំងនេះ អនុញ្ញាតឱ្យបាក់តេរីជ្រាបចូលតាមភ្នាសភ្នែក ច្រមុះ មាត់ ឬដំបៅស្បែក។

២. ទឹកជំនន់មូសុង និងការដើរកាត់ទឹកដក់: ពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ផ្លូវធំ 4169 និងផ្លូវតូចៗនៅ Chaweng និង Lamai តែងតែជន់លិច។ ការដើរដោយជើងទទេរ ឬពាក់ស្បែកជើងផ្ទាត់កាត់ទឹកកខ្វក់ ធ្វើឱ្យបាក់តេរីជ្រាបចូលតាមស្នាមឆ្កូតតូចៗ។

៣. ការដើរព្រៃ ការជិះរថយន្ត ATV និងការជិះកង់ភ្នំ: ការបើកបរលើផ្លូវភក់ធ្វើឱ្យភក់ខ្ទាតប៉ះដៃជើងដែលមានស្នាមឆ្កូតពីមែកឈើ។

៤. កីឡាទឹកក្នុងបឹងទឹកសាប និងព្រែក: ការជិះទូកកាយ៉ាក់ ឬក្តារបន្ទះក្នុងដៃសមុទ្រទឹកសាបក្នុងរដូវភ្លៀង។

ដំណាក់កាលគ្លីនិក និងរោគសញ្ញានៃជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីស

រយៈពេល incubation ជាមធ្យមពី ៥ ទៅ ១៤ ថ្ងៃ (ចន្លោះពី ២ ទៅ ៣០ ថ្ងៃ) ហើយជំងឺនេះវិវត្តតាម ២ ដំណាក់កាលច្បាស់លាស់:

ដំណាក់កាលទី ១: ដំណាក់កាលមេរោគក្នុងឈាមស្រួចស្រាវ (ថ្ងៃទី ១ ដល់ ៧)
ជំងឺចាប់ផ្តើមភ្លាមៗដោយក្តៅខ្លួនខ្លាំង (39°C–40°C) ញាក់ញ័រ ឈឺក្បាលខ្លាំងនៅថ្ងាស និងក្រោយភ្នែក អស់កម្លាំងខ្លាំង ចង្អោរ និងក្អួត។ សញ្ញាគ្លីនិកសំខាន់ ២ ដែលជួយញែកដាច់ពីជំងឺគ្រុនឈាម ឬផ្តាសាយគឺ: ភ្នែកឡើងក្រហមគ្មានខ្ទុះ (Conjunctival Suffusion) គឺភ្នែកទាំងសងខាងឡើងក្រហមខ្លាំងដោយគ្មានទឹករំអិល និង ការឈឺសាច់ដុំធ្ងន់ធ្ងរ (Severe Myalgia) ជាពិសេសនៅសាច់ដុំកំភួនជើង ភ្លៅ និងចង្កេះ ធ្វើឱ្យពិបាកដើរ។

ដំណាក់កាលទី ២: ដំណាក់កាលប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ (ចាប់ពីថ្ងៃទី ៧)
បន្ទាប់ពីការថយចុះកម្តៅ ១ ទៅ ២ ថ្ងៃ ដំណាក់កាលភាពស៊ាំចាប់ផ្តើមដោយសាររាងកាយបង្កើតអង្គបដិប្រាណ។ ចំពោះករណីស្រាលគ្មានខាន់លឿង (៩០% នៃករណី) អ្នកជំងឺអាចក្តៅខ្លួនឡើងវិញ រលាកស្រោមខួរក្បាលស្រាល (ឈឺក្បាល ខ្លាចពន្លឺ រឹងកញ្ចឹងក) និងកន្ទួលលើស្បែក មុនពេលជាសះស្បើយបន្តិចម្តងៗ។

សម្រាប់ព័ត៌មានការពារសុខភាពក្នុងរដូវភ្លៀង សូមអាន ការណែនាំសុខភាពរដូវមូសុងនៅកោះសាមុយ។

ការចៀសវាងទឹកកខ្វក់ជួយការពារបាក់តេរី សូមអានបន្ថែមនៅ ស្តង់ដារទឹកស្អាតនៅកោះសាមុយ។

ព័ត៌មានលម្អិតអំពីការបូមឈាមពិនិត្យនៅបន្ទប់មាននៅ សេវាពិនិត្យឈាមដល់ទីកន្លែងនៅកោះសាមុយ។

ជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីសធ្ងន់ធ្ងរ: ជម្ងឺ Weil និងផលវិបាកគ្រោះថ្នាក់

ចំពោះអ្នកជំងឺប្រហែល ៥% ទៅ ១០% ជំងឺអាចវិវត្តយ៉ាងលឿនទៅជាទម្រង់ធ្ងន់ធ្ងរដែលមានស្បែកលឿង ហៅថា ជម្ងឺ Weil (Weil’s Disease)។ នេះជាស្ថានភាពសង្គ្រោះបន្ទាន់ដែលប៉ះពាល់ដល់សរីរាង្គច្រើន:

១. ខូចមុខងារថ្លើម និងខាន់លឿងខ្លាំង: ស្បែក និងភ្នែកប្រែជាពណ៌លឿងទុំយ៉ាងលឿន រួមជាមួយថ្លើមរីកធំឈឺចាប់ និងប៊ីលីរុយប៊ីនក្នុងឈាមកើនឡើងខ្លាំង។

២. ខ្សោយតម្រងនោមស្រួចស្រាវ: បាក់តេរីបំផ្លាញបំពង់តម្រងនោមដោយផ្ទាល់ បណ្តាលឱ្យទឹកនោមថយចុះខ្លាំង ឬគ្មានទឹកនោម កម្រិត creatinine និង BUN ឡើងខ្ពស់ខ្លាំង។

៣. ហូរឈាមធ្ងន់ធ្ងរ: ការខូចខាតសរសៃឈាមបណ្តាលឱ្យហូរឈាមក្នុងសួត (ក្អកធ្លាក់ឈាម ពិបាកដកដង្ហើម ឈឺទ្រូង) ហូរឈាមក្រពះពោះវៀន ហូរឈាមច្រមុះ និងស្នាមជាំឈាមលើស្បែក។

ប្រសិនបើឃើញសញ្ញាខាន់លឿង ទឹកនោមតិច ឬក្អកធ្លាក់ឈាម សូមទូរស័ព្ទទៅលេខសង្គ្រោះបន្ទាន់ 1669 ភ្លាមៗ ដើម្បីបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យកោះសាមុយនៅ Nathon ឬមន្ទីរពេទ្យបាងកកសាមុយនៅ Chaweng។

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងការពិនិត្យមន្ទីរពិសោធន៍

ដោយសាររោគសញ្ញាដំបូងស្រដៀងនឹងជំងឺគ្រុនឈាម គ្រុនចាញ់ និងផ្តាសាយ ការធ្វើតេស្តមន្ទីរពិសោធន៍គឺចាំបាច់បំផុត:

១. តេស្តម៉ូលេគុល (PCR) និងតេស្តរហ័ស: ការធ្វើតេស្ត Real-time PCR លើឈាមអាចរកឃើញ DNA របស់ *Leptospira* ក្នុងរយៈពេល ៥ ទៅ ៧ ថ្ងៃដំបូង។ តេស្តរហ័ស IgM ចាប់ផ្តើមវិជ្ជមានពីថ្ងៃទី ៥ ដល់ ៧។

២. ការពិនិត្យឈាមទូទៅ: ការវិភាគឈាម CBC បង្ហាញការកើនឡើងគ្រាប់ឈាមសយ៉ាងច្បាស់ (ខុសពីជំងឺគ្រុនឈាមដែលគ្រាប់ឈាមសថយចុះ) កម្រិត CRP និង ESR ឡើងខ្ពស់ ប្លាកែតថយចុះ និង creatinine ឡើងខ្ពស់។ សេវា ពិនិត្យឈាមដល់បន្ទប់នៅកោះសាមុយ របស់យើងអាចបូមឈាមពិនិត្យដល់កន្លែង។

៣. តេស្ត Microscopic Agglutination Test (MAT): ជាវិធីសាស្ត្រស្តង់ដារមាសសម្រាប់ការវិភាគអង្គបដិប្រាណ។

យន្តការបង្កជំងឺ: ការជ្រៀតចូលកោសិកាសរសៃឈាម និងរលាកសរសៃឈាម

ការយល់ដឹងពីយន្តការបង្កជំងឺរបស់ *Leptospira* ពន្យល់ពីការខូចខាតសរីរាង្គច្រើន។ បាក់តេរីជ្រាបចូលទៅក្នុងចរន្តឈាមតាមរយៈរបួសស្បែកតូចៗ ឬភ្នាសរំអិល។

ពេលចូលដល់ក្នុងឈាម បាក់តេរីប្រើប្រូតេអ៊ីនភ្ជាប់ផ្ទៃ (ដូចជា LipL32 និង LenA) ដើម្បីភ្ជាប់ជាមួយជាលិកា និងបញ្ចេញសារធាតុបំផ្លាញកោសិកាសរសៃឈាម បង្កឱ្យមានការរលាកសរសៃឈាមទូទាំងរាងកាយ។

ការខូចខាតសរសៃឈាមនេះបង្កើនការលេចធ្លាយជាតិទឹក ធ្វើឱ្យជាលិកាខ្វះអុកស៊ីសែន កកឈាមតូចៗ និងកាត់បន្ថយការផ្គត់ផ្គង់ឈាមទៅតម្រងនោម ថ្លើម សួត និងប្រព័ន្ធប្រសាទ។ ការប្រើថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចទាន់ពេលជួយទប់ស្កាត់ការកកើតបាក់តេរីបានភ្លាមៗ។

ការបែងចែកដំណាក់កាលគ្លីនិក: ប្រភេទស្រាល vs ជម្ងឺ Weil ធ្ងន់ធ្ងរ

ការវិវត្តនៃជំងឺចែកចេញជា ២ ទម្រង់:

ប្រភេទគ្មានខាន់លឿង (៩០% នៃករណី): ក្តៅខ្លួនស្រួចស្រាវ ឈឺសាច់ដុំកំភួនជើងខ្លាំង ភ្នែកក្រហម និងរំខានការរំលាយអាហារស្រាល។ អ្នកជំងឺភាគច្រើនជាសះស្បើយក្នុងរយៈពេល ២ ទៅ ៣ សប្តាហ៍ជាមួយថ្នាំលេប។

ប្រភេទមានខាន់លឿង (១០% នៃករណី - រោគសញ្ញា Weil): ក្តៅខ្លួនខ្លាំងជាប់រហូត ស្បែកលឿងចាស់ ខ្សោយតម្រងនោម សម្ពាធឈាមធ្លាក់ចុះ និងហូរឈាមក្នុងសួតធ្ងន់ធ្ងរ (SPHS)។ អត្រាស្លាប់ពីការហូរឈាមសួតដែលមិនបានព្យាបាលគឺលើសពី ៥០% ដូច្នេះការព្យាបាលទាន់ពេលគឺសំខាន់បំផុត។

ការគ្រប់គ្រងហានិភ័យពេលធ្វើសកម្មភាពក្រៅផ្ទះនៅកោះសាមុយ

ភ្ញៀវទេសចរអាចកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការឆ្លងមេរោគក្នុងពេលដើរលេងនៅកោះសាមុយដោយអនុវត្តតាមការណែនាំដូចខាងក្រោម:

១. ចៀសវាងការហែលទឹកធ្លាក់ក្រោយភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង: ទឹកភ្លៀងហូរនាំយកលាមកសត្វកណ្តុរចូលទៅក្នុងអាងទឹកធ្លាក់។ សូមកុំហែលទឹកនៅ Na Muang ឬ Hin Lad ពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។

២. ពាក់ស្បែកជើងជិតជើង: កុំដើរជើងទទេរ ឬពាក់ស្បែកជើងផ្ទាត់កាត់ទឹកដក់ ឬផ្លូវភក់។ ត្រូវពាក់ស្បែកជើងដើរទឹកជិតជើង ឬស្បែកជើងឡើងភ្នំ។

៣. បិទបង់ការពារដំបៅស្បែកទាំងអស់: ប្រសិនបើមានស្នាមរបួសម៉ូតូ ឬមុតផ្កាថ្ម ត្រូវលាងសម្អាត និងបិទបង់ការពារទឹកឱ្យជិតមុនពេលចេញក្រៅ។ លោកអ្នកអាចប្រើសេវា ថែទាំនិងលាងរបួសគ្មានមេរោគ របស់យើងបាន។

៤. ងូតទឹកសម្អាតខ្លួនភ្លាមៗក្រោយសកម្មភាព: ងូតទឹកជាមួយសាប៊ូ និងទឹកស្អាតភ្លាមៗក្រោយពេលដើរព្រៃ ឬជិះក្បូន។

ស្តង់ដារនៃការព្យាបាល: ការប្រើថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចដំបូង

ការចាប់ផ្តើមប្រើថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចក្នុងរយៈពេល ៤ ទៅ ៥ ថ្ងៃដំបូងនៃរោគសញ្ញា គឺជាគន្លឹះនៃការព្យាបាលជាសះស្បើយ:

ករណីស្រាល (ព្យាបាលនៅបន្ទប់សណ្ឋាគារ): ថ្នាំលេប Doxycycline ឬ Azithromycin / Amoxicillin រយៈពេល ៧ ថ្ងៃ ជួយកាត់បន្ថយរយៈពេលក្តៅខ្លួន និងការពារផលវិបាក។

ករណីធ្ងន់ធ្ងរ (សម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យ): ចាក់ថ្នាំ Ceftriaxone ឬ Penicillin G តាមសរសៃឈាមកម្រិតខ្ពស់នៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ ICU រួមជាមួយការតាមដានមុខងារតម្រងនោម។

ការប្រុងប្រយ័ត្នប្រតិកម្ម Jarisch-Herxheimer: ក្រោយលេបថ្នាំលើកដំបូង ការបែកបាក់នៃបាក់តេរីអាចបណ្តាលឱ្យមានការញាក់ និងកម្តៅឡើងបណ្តោះអាសន្ន ដែលគ្រូពេទ្យរបស់យើងនឹងគ្រប់គ្រងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

សេវាគ្រូពេទ្យពិនិត្យដល់បន្ទប់គ្របដណ្តប់ ១៨ តំបន់នៃកោះសាមុយ

តំបន់ឆ្នេរខាងកើត និងឦសាន: គ្រូពេទ្យទៅដល់ក្នុងរយៈពេល 30 នាទីទៅ 1 ម៉ោង នៅ Chaweng, Chaweng Noi, Choeng Mon, Plai Laem, Big Buddha និង Bang Rak។

តំបន់ឆ្នេរខាងជើង: សេវាពិនិត្យនៅ Bophut, Fisherman’s Village, Maenam, Ban Tai និង Bang Po។

តំបន់ឆ្នេរខាងលិច និងកំពង់ផែ: ពិនិត្យព្យាបាលនៅ Nathon, Ang Thong និង Lipa Noi។

តំបន់ភ្នំ និងវីឡាភាគខាងត្បូង: ពិនិត្យដល់វីឡានៅ Taling Ngam, Laem Set និង Hua Thanon។

យុទ្ធសាស្ត្រការពារសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរនៅកោះសាមុយ

សម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងក្នុងព្រៃជ្រៅច្រើនថ្ងៃ ការលេបថ្នាំការពារ Doxycycline អាចត្រូវបានពិចារណាក្រោមការណែនាំរបស់គ្រូពេទ្យ។

ត្រូវរក្សាអនាម័យដៃ ពិសាតែទឹកដបដែលមានការវេចខ្ចប់ជិត និងចៀសវាងបន្លែឆៅដែលមិនបានលាងសម្អាត។ សូមពិនិត្យមើល ការណែនាំអំពីទឹកស្អាតនៅកោះសាមុយ។

ឯកសារវេជ្ជសាស្ត្រ និងការទាមទារសំណងធានារ៉ាប់រងទេសចរណ៍

ថ្លៃពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យនៅសណ្ឋាគារ ការធ្វើតេស្តឈាម និងថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចសម្រាប់ជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីស គឺអាចទាមទារសំណងពីធានារ៉ាប់រងទេសចរណ៍អន្តរជាតិបាន។

គ្រូពេទ្យរបស់យើងនឹងចេញឯកសារវេជ្ជសាស្ត្រជាភាសាអង់គ្លេស រួមមានរបាយការណ៍ជំងឺ កូដ ICD-10 (កូដ A27.0) វិក្កយបត្រលម្អិត និងអាជ្ញាបណ្ណគ្រូពេទ្យ។

សម្រាប់តម្លៃសេវា សូមមើល តម្លៃសេវាគ្រូពេទ្យនៅកោះសាមុយ ហើយសម្រាប់ព័ត៌មានមន្ទីរពេទ្យ សូមមើល មគ្គុទ្ទេសក៍មន្ទីរពេទ្យកោះសាមុយ។

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យប្រៀបធៀប: ឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីស vs គ្រុនឈាម vs គ្រុនចាញ់

ការបែងចែកជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីសពីជំងឺគ្រុនក្តៅត្រូពិចផ្សេងទៀត ផ្អែកលើលទ្ធផលមន្ទីរពិសោធន៍:

ការវិភាគគ្រាប់ឈាម (CBC): ជំងឺឡិបតូស្ពីរ៉ូស៊ីសមានការកើនឡើងគ្រាប់ឈាមស neutrophilic ខ្ពស់ និងកម្រិត CRP ខ្ពស់ខ្លាំង។ ផ្ទុយទៅវិញ ជំងឺគ្រុនឈាមមានគ្រាប់ឈាមស និងប្លាកែតថយចុះយ៉ាងច្បាស់។

ការពិនិត្យឈាមរកមេរោគគ្រុនចាញ់: ការពិនិត្យកោសិកាឈាមក្រោមមីក្រូទស្សន៍ជួយច្រានចោលមេរោគគ្រុនចាញ់ *Plasmodium*។

សេវា ពិនិត្យឈាមដល់បន្ទប់ របស់យើងជួយឱ្យដឹងលទ្ធផលច្បាស់លាស់ក្នុងរយៈពេលពីរបីម៉ោង។

អនាម័យបរិស្ថាន និងការសម្លាប់មេរោគក្រោយទឹកជំនន់

បន្ទាប់ពីទឹកជំនន់ស្រកនៅ Chaweng ឬ Lamai ដី និងផ្លូវជុំវិញវីឡាអាចមានមេរោគ។ ការសម្អាតផ្ទៃខាងក្រៅដោយប្រើទឹកសាវ៉ែល (សូដ្យូមអ៊ីប៉ូក្លរីត) លាយទឹកក្នុងសមាមាត្រ ១ ភាគ ១០ អាចសម្លាប់បាក់តេរី *Leptospira* ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទី។

ត្រូវពាក់ស្បែកជើងកៅស៊ូ និងស្រោមដៃការពារទឹកជានិច្ចពេលសម្អាតទីធ្លាក្រោយភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។

ការថែទាំក្រោយជាសះស្បើយ និងការតាមដានរលាកភ្នែករ៉ាំរ៉ៃ

ក្រោយការព្យាបាលជាសះស្បើយ អ្នកជំងឺភាគច្រើនមានសុខភាពល្អធម្មតាវិញ។ ប៉ុន្តែអ្នកជំងឺមួយចំនួនតូចអាចមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង ឬឈឺសាច់ដុំយូរអង្វែង។

ផលវិបាកយឺតយ៉ាវសំខាន់មួយគឺការរលាកភ្នែកខាងក្នុងរ៉ាំរ៉ៃ (Anterior Uveitis) ដែលអាចកើតឡើងច្រើនសប្តាហ៍ ឬច្រើនខែក្រោយជាសះស្បើយ។ ប្រសិនបើភ្នែកឡើងក្រហម មើលមិនច្បាស់ ឬខ្លាចពន្លឺ ត្រូវប្រញាប់ទៅជួបគ្រូពេទ្យភ្នែកជាបន្ទាន់។

ពិធីការតាមដានសុខភាព និងមុខងារតម្រងនោម

ក្រោយបញ្ចប់ការប្រើថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិច ការពិនិត្យតាមដានជួយធានាថាមុខងារតម្រងនោម និងថ្លើមបានវិលមករកសភាពធម្មតាវិញ:

ក្រុមគ្រូពេទ្យរបស់យើងមានសេវាចុះតាមដានដល់បន្ទប់ ពិនិត្យទឹកនោម និងពិនិត្យឈាម BUN និង Creatinine។ សម្រាប់ភ្ញៀវដែលត្រូវហោះហើរត្រឡប់ទៅវិញ គ្រូពេទ្យនឹងចេញលិខិតបញ្ជាក់សុខភាព Fit-to-Fly។